Merhaba, hoş geldiniz ! AnneForm'un eşsiz özelliklerini daha iyi kullanabilmek için üye olabilirsiniz.
Okan
Beğen

31 yaşındayım. Bebeğim 2 aylık.
Hem evliliğin tadını çıkarmak için, hem de daha önce geçirdiğim rahatsızlıktan sonra biraz toparlayabilmem adına bebek sahibi olmak için eşimle bir süre bekledik. 3,5 yıl sonra çocuk sahibi olmak istedik. İsteyince de hemen olmadı. Okan' a sahip olma şansına 10 ay sonra eriştik.

Hamileliğim çok rahat geçti. Ben rahat bir insanım ama doktorumun rahat olmasının da büyük etkisi oldu. Bana ''Kızım sen hamilesin, hasta değilsin. Keyfini çıkar; hiçbir şekilde hamilelikte yasak diye bir şey yok. Her şeyi istediğin gibi yap'' dediği için, o beni teşvik etti ve çok rahat bir hamilelik geçirdim. Her gün sporumu yaptım, son aylarda çok ağır spor yapamasam da yüzdüm, çok güzel beslendim. Sabah hiçbir şekilde ne kahvaltı ne ara öğün, hiçbir şeyi atlamadım, bol su tükettim.

Bir tek son aylarımda biraz mide bulantım oldu. Sırt ağrım çok oldu, bel fıtığım var. O ağrımadı ama karnım büyüdükçe sırtım çok ağrıdı, onun dışında gayet rahat ve güzel bir hamilelikti.

Hiçbir zaman normal doğum heveslisi değildim.Genelde herkes normal doğum ister sonra mecburi sezaryen olur. Ben her zaman sezaryen istedim çünkü doğumun çok güzel bir şey olduğunu bildiğim için, onu sıkıntılı bir halde bağıra çağıra sancı çekerek yaşamak istemedim. Gözümü açtığımda çocuğum kucağımda olsun, her şey bitmiş olsun, istedim. O anı öyle yaşamayı tercih ettim.O yüzden sezaryen oldu, iyi ki de olmuş. Çok rahat geçti; dediğim gibi doktorum çok sakin bir insan olduğu için fazla heyecanlanmama izin vermedi. O yüzden gayet keyifliydi.
Genel anestezi oldum. Doktorum epidural deseydi kabul eder miydim bilmiyorum ama doktorum sezaryende genel anesteziyi tercih eden bir doktordu. Gayet rahattım. Uyanınca ağrıyı hissetmedim ama çok duygusaldım, çok ağladım, sanırım 2 saat durmadan ağladım. Bebeği kucağıma aldığımdaki duygusallık yoğundu ama çok keyifliydi.

O ilk buluşma anı çok güzel bir şey... Yani bilsem bu kadar güzel bir şey olduğunu inanın, daha önce çocuk yapardım. Beklememin de avantajları oldu. Karı koca sorumsuzca, hiçbir şekilde kimseye hesap vermeden özgürce gezebildik, o çok iyi oldu.

Şöyle sıkıntım oldu; doğumdan sonra 48 saat içinde sütüm bir anda geldi ve göğüslerim şişti ve peynirleşti. Yani tam çıkmadı süt, tıkanıyor gibi oldu. Allahtan tıkanmadı, hemşireler sağ olsun kurtardılar beni, onlar sağdılar. Öyle bir acıyı daha önce çekmemiştim. Sezaryen de kesik acısı tabi ki, sonuçta bir çocuk çıkıyor, acıyacak ama o göğsümün acısını, sancısını anlatamam.

Göğüslerim taş gibi oldu, zaten çok büyümüşlerdi. Sıcak pansuman yaptılar, sadece makina yetmedi. Elleriyle sağmaları gerekti. O da acı vericiydi çünkü t-shirtüm bile değince bağırıyordum. İki gün böyle bir sorunum olduğu için bebek de ememedi. Sert olduğu için bir şey anlamıyordu. 2 gün mama takviyesi yanında benim sağdığım sütten verdik.

Kanallar ameliyata, delip açmalarına gerek kalmadan hemşirelerin yardımı ile açıldı. O zamandan beri de emziriyorum. İlk 30 güne kadar ek mamayla devam ettik .30 günden sonra sırf anne sütüne devam ediyoruz ama ilk zamanlar öyle bir sıkıntım oldu yani. Sezaryen kesiğinden çok  göğüs ağrısı çektim ama geçti bitti. İşin ilginç yanı o sıkıntılar hemen de unutuluyor. O kadar güzel bir şey ki bebek sahibi olmak; çünkü çok farklı bir sevgi. Daha önce hiçbir insanı, varlığı sorgusuz sualsiz böyle sevmemiştim. Yani hiç tanımadığınız, bilmediğiniz bir his. Acayip bir sevgi oluyor.

Doğumda çok heyecanlandım. Sonuçta bir ameliyat. Bir de birisi çıkacak içinden. Eşim de girmek istedi. Doktorumuz genel anestezi olduğu için girmesini çok istememişti ama eşim ısrarcı oldu. Bebeğin çıkışını görmek istiyordu. Doğum sırasında ameliyathane çok soğuk, bir de heyecanlı olduğum için çok fazla titredim ve bebeğe narkoz gitmesin diye son ana kadar bayıltmadılar ve her şeyi gördüm. Soğuk suyla karnımı yıkadılar sonra batikonla sildiler, konuşmaları duydum: ''keski hazır, şu hazır, bu hazır''.Tabi daha fazla heyecanlandım.

''Ne zaman bayıltacaklar? Her şey hazır'' falan diye düşünürken ''Billur Hanım acele etmeyin'' dediler. Sonra doktorumuz geldi. O geldiğinde gerçekten artık zangır zangır titriyordum. Kollarımı da açtıkları için benim için çok  rahat bir pozisyon değildi. Sonra, kesiyoruz, dediklerinde hatırlamıyorum. En son eşimi gördüm. Eşim ben bayıldıktan hemen sonra doğuma geçtiklerini ve o anda titrediğimi ve beni öyle görmekten dolayı etkilendiğini söyledi. Sonra bebeğin çıkışını görünce çok büyük bir keyif yaşadığını ve iyi ki de doğuma girmek gibi bir karar verdiğini belirtti. Tabi herkes eşime bakmış bayıldı mı kaldı mı diye çünkü böyle vakalar oluyormuş. Doktorumuz eşimi bebek çıkar çıkmaz hemen ameliyathaneden çıkarmış. Bunların dışında o anda çok üşüdüğümü, heyecanlandığımı, titrediğimi, doktorumun beni sakinleştirdiğini, telkin ettiğini hatırlıyorum. Ameliyattan çıkar çıkmaz, 2 saat sonra doktorum geldi ve zorla elimden tutarak ''Hadi kalk gidiyoruz'' dedi ve bütün koridorda yürüttü. Doktorum çok rahattı. Bir an önce beni sakinleştirip yollaması da  işime geldi. Doktorum beni kaldırmasaydı, ben mümkün değil kalkamazdım. Sonuçta ne olursa olsun orada bir acı var. Onun dışında çok güzel bir şey yani herkese tavsiye ederim.

Toplamda 13 kilo aldım. Hastaneden eve geldiğimde 3 kilosu gitmişti. Bebek 2 kilo 300 gram doğdu. Küçük bir bebekti. Sonra rejim yapmadım çünkü yapamazdım emzirdiğim için. Şu an hamileliğimden daha çok yemek yiyorum çünkü emzirmek acayip acıktıran bir şey. Gözüm görmeyerek her öğün tatlımı yiyorum, ara öğünlerimi yapıyorum. Günde 8-10 defa emzirmek de kalori yakmaya sebep olduğu için eski halime göre sadece 3 kilo fazlam var.

Kesinlikle 2. çocuğu düşünüyorum.
Araları çok açılmadan 2. kez çocuk sahibi olmak istiyorum. Fakat bir yandan insan rahatlığa alışıyor ve kendine bir daha o sıkıntıları yaşatmak istemiyorsun ve bencil olup 6-7 yıl ara vermeyi düşünüyorsun. Mesela ben 35-40 yaşıma kadar tekrar doğurmak istiyorum. Ondan sonra gücüm kalmaz gibi geliyor. Emzirmek, çocuk bakmak kolay değil. Devamlı evdeyiz, iki saatte bir besliyoruz. Bir de zamanı tutmuyor, bir de şimdi daha çok anneci, meme istiyor. O yüzden 2 yıl içinde ikincisi de olsun istiyorum kardeş olsun diye ama "Üçüncüyü düşünüyor musunuz?" derseniz o biraz zor.

Billur Özbağı Uğur
 

Yorumlar